Trailer site
IMdb

Trailer site
IMDb

Trailer site
IMDb

De website van het museum Dr. Guislain is - om het zacht uit te drukken - voor verbetering vatbaar. De site oogt verouderd en behoorlijk amateuristisch, is weinig uitnodigend, geeft weinig sfeer weer en is totaal niet gebruiksvriendelijk.
De twee verschillende navigatiebalken maken het geheel rommelig en slecht gestructureerd. De url’s zijn mens- en zoekmachine-onvriendelijk. De teksten zijn vaak veel te lang en informatie is zeer moeilijk terug te vinden.

Om een voorbeeldje te geven: om te weten wie Dr. Guislain was moet je eerst klikken op ‘collectie’ in de navigatiebalk bovenaan, vervolgens geschiedenis aanklikken, en dan vind je pas op de derde pagina de gezochte informatie. In eerste instantie was ik al lang overgeschakeld naar Wikipedia. Een poging om de biografie van Dr. Guislain terug te vinden via de zoekfunctie resulteert in een resem items uit de shop. Ook voorbije tentoonstellingen zijn moeilijk terug te vinden, deze zijn niet gesorteerd op datum. Gelukkig is er nog de sitemap, zou je dan denken. Hier zijn echter heel wat pagina’s zowel onder ‘agenda’ als ‘tentoonstellingen’ ondergebracht. De agenda, nog zo’n heikel puntje. Hier vond ik enkel activiteiten uit het verleden terug.

Verder ontgaat me ook het nut en de relevantie van het woordenboek. De shop is al evenmin uitnodigend, en ik vind er geen info over hoe ik iets kan betalen.

En dan zijn er nog de de slecht gecomprimeerde foto’s, een foutief logo, fouten in de teksten, foutief gebruik van charset waardoor accenten vervangen worden door vreemde tekens, restanten php-code, onvertaalde passages in de Engelse en Franse versies en een lelijk joomla-favicon. Fout fout fout.

Aldus concludeer ik dat de website zowel qua look & feel, architectuur als inhoud volledig vernieuwd moet worden. Er moet een evenwicht gezocht worden tussen een hedendaagse vormgeving en de sfeer van de historische psychiatrische inrichting, en tussen tekst en beeld. De nieuwe huisstijl - ontwikkeld door Dooreman - is hierbij zeer zeker bruikbaar. Hij is hedendaags en toch vrij klassiek én laat veel ruimte.

Opdracht Grafische Vormgeving KASK:
“A1 poster - Boekenbeurs Antwerpen 2010 + kleur en meetkundige figuren. Daarmee moet je het doen.”

Stel u voor: een interessant museum belt je op en vraagt je om voor hen een voorstel uit te werken voor een nieuwe site. Meer nog, ze willen ook dat je een voorstel bedenkt voor een algemene interactieve KIOSK. Een KIOSK die al dan niet gebaseerd is op die site. En die ze hoofdzakelijk zullen gebruiken tijdens een tijdelijke tentoonstelling. Het systeem is een grote LCD tv met touch screen. Belangrijke opmerking hierbij is dat je qua vormgeving moet vertrekken vanuit hun bestaande ‘huisstijl’.
Ziehier één van de opdrachten voor het aterlier Web en Interactief Design aan de KASK.

De keuze was vrij snel gemaakt. Ik bezocht al eerder het psychiatrisch museum Dr. Guislain en zowel de thematiek als de sfeer die er hangt intrigeren mij. Hedendaags kunstencentrum Netwerk in Aalst was de andere optie. Een korte blik op beide websites was echter doorslaggevend: de website van museum Dr. Guislain is een vette kluif!

Op zaterdag 9/10 - tijdens het openingsweekend van STAM - bezocht ik het museum. De dag voordien was de tentoonstelling ‘Het gewichtige lichaam - Over dik, dun, perfect of gestoord’ van start gegaan. Het nieuwsberichtje op de homepage van www.museumdrguislain.be was weinig uitnodigend, maar het twee pagina’s groot artikel in De Morgen klonk veel belovend.

De verwachtingen werden ingevuld. Het gewichtige lichaam bleek een boeiende, hedendaagse tentoonstelling waarbij het thema ruim benaderd wordt en historisch gekaderd. Ronkende namen als James Ensor, Marcel Broodthaers en Cindy Sherman. Sterke fotografie. Prenten. Video’s. Installaties. Heiligenbeelden. Dat laatste iets te veel naar mijn zin, maar wel passend in het verhaal. Alles is voorzien van een korte, passende info per kunstwerk. Te veel om alles te lezen als je het hele museum ietwat grondig wil bezoeken. De werken staan of hangen vrij dicht bij elkaar, dit liet mij misschien ook iets te weinig stilstaan bij de dingen. Ook werkt het geluid soms storend als je andere dingen bekijkt. De ruimte vind ik dan ook niet helemaal geschikt voor het tentoonstellen van hedendaagse kunst, ook al doordat er enkel gericht kunstlicht aanwezig is.

En dan was er ook de tentoonstelling over Petrus Jozef Triest. Ik loop niet echt wild van religieuze figuren, en bijgevolg liep ik snel weer buiten. Mooie portretten van Jaques Sonck, dat wel.

De permanente collectie is eveneens zeer uitgebreid. Drie luiken worden behandeld: geschiedenis, fotografie en outsiderskunst. Het gebouw maakt deel uit van de collectie, wat voor een authentieke en unieke sfeer zorgt. Helaas vind ik er iets te weinig verhaal in terug. Een bezoek met gids zou een openbaring kunnen zijn. De bewegwijzering kan soms beter. Zo loop je vanuit de linkse zaal van de wisselende collectie door in deel II van de geschiedenis van de psychiatrie. Dit staat niet aangegeven en geeft een nogal rommelige indruk. Deze indruk wordt nog versterkt door de foto’s van Stefan Vanfleteren en Michiel Heyndrickx die ophangen tussen de geschiedenis-objecten en niet echt in het oog springen.

In deel II van de geschiedenis van de psychiatrie bevinden zich ook twee kiosken met psychologische testjes. Na drie rondjes doorheen het museum met zijn met ouderwetse linoleum beklede trappen was er eindelijk eentje vrij. De testen zijn wetenschappelijk onderbouwd, maar de touchscreen interface is vrij statisch, dateert uit 2004-2005, oogt bijgevolg verouderd en beschikt over te kleine knoppen. Ook leuk en niet echt toonbeeld van moderniteit zijn de gastenboekjes met vragen als ‘Wat is normaal’ en ‘Wat vind je van de testen’.

Aan de overzijde van het gebouw bezocht ik ook nog de zeer illustratieve dagboektekeningen van Bobby Baker en outsiderskunst, waar ik me even op reis in een Oosterse souk waande.

En dan was het tijd om in de zeer rustgevende binnentuin - bevolkt door psychiatrische patiënten - te genieten van het zonnetje en een koffie.

Als ik het goed begrijp werd dit youtube filmpje over digitale cultuur in 2007 gemonteerd door Lia Mendonça & Sónia Soares, maakten deze dames gebruik van beelden uit het publiek domein en is de muziek een interpretatie van de musical “Anything Goes” door orkestleider Paul Whiteman, in 1937 gezongen door Ramona Davies.

Een mooi voorbeeld van guerrilla marketing door de Studio Brussel-letterbombers.
U zegt guerrilla marketing? Wat is guerrilla marketing en wat heeft een klein oorlogje te maken met marketing? Zit daar dan ergens in onze grote wereld wel altijd eens iemand reclameboodschappen naar een argeloze voorbijganger te schieten?
Hoewel de techniek ook door grote en kapitaalkrachtige bedrijven wordt toegepast is de term ontstaan naar analogie met de guerrilla-oorlogen: kleine bedrijven die met een beperkt budget de marktleiders proberen te bevechten.
Guerrilla marketing is dus een marketingtechniek waarbij men met een minimum aan middelen een maximum aan resultaat tracht te bereiken. Of hoe het geniaal idee belangrijker is dan veel centen om in korte tijd veel media-aandacht of aandacht van publiek te trekken.

De Miezers waren twee jaar geleden opgedoken. Zoals naar de herkomst van kinderen is naar hun oorsprong verbeten gezocht. Zij kwamen voort uit zonnestralen die blijven hangen als de zon is ondergegaan. Uit de damp tussen de grassprieten. Uit de onzichtbare keutels die de engelen verspreiden als ze diarree hebben. Uit de dauwdruppels. Uit de zweetdruppels van God. Duizenden werden elke seconde geboren en daarvan sterft meteen tachtig procent. Alle Miezers samen vormen slechts een zandkorreltje in de wimpers van de Heilige Geest.

Uit: Het verdriet van België (Hugo Claus) - p. 68