Zink in salpeterzuur, afgedrukt op Zerkal - formaat 25 x 20 cm
Zink in salpeterzuur, afgedrukt op Zerkal - formaat 20 x 25 cm
Studie naar levend model - ecoline op papier - formaat A3
Studie naar levend model - pastelkrijt op papier - formaat A3
Waar het bij het tekenen, de etsen en houtsnedes nog vooral een zoektocht vanuit (of naar) mezelf is, is het bij mijn fotografie (verdwenen wegen)meer duidelijke invloed van buitenaf. Wellicht omdat ik veel vertrouwder ben met dit medium. Jaren geleden maakte ik een kleine reeks ‘graafkranen’. Tussen Merelbeke en Gent zijn er de laatste maanden heel wat wegenwerken en het speelde al een tijd in m’n hoofd om deze reeks verder te zetten.
Bovendien was het thema authenticiteit in de fotografie al enkele keren aan bod gekomen: in De weg naar Mekka van Jan Leyers, in de les Kunst na 1972 over Jeff Wall, een discussie op café over de vallende soldaat van Robert Capa. Kort daarna ging ik naar een lezing door Veronique Govaert, docente aan Hogeschool Gent over sociale fotografie in de 19de. Ook hier kwam dit thema aan bod. Door een groot aantal foto’s te maken en tonen, is het mogelijk om documentair te werken en een waarheid te tonen. Ook de contrastrijke zwart-wit beelden die met beperkte middelen gemaakt werden spraken me die avond enorm aan. De industriële fotografie van Bernd en Hilla Becher was ook blijven hangen, hoewel ik hun foto’s wel erg koel vind.
Toen ik enkele dagen later toevallig op een vrijdagavond met een fototoestel in de buurt van het Sint-Pietersstation was, ben ik foto’s beginnen maken van de werken daar, zonder flits of statief. Wegenwerken worden gekenmerkt door lichtsignalisatie en een zeer veranderlijk karakter, waardoor ik ze zeer geschikt vond als onderwerp voor documentaire fotografie. Nadien ben ik nog meer wegenwerken gaan fotografie, waarbij ik bewust koos om geen statief me te nemen, omdat deze beperking net een rijkdom met zich meebrengt. Lange sluitertijden brengen blurry foto’s voort als je vanuit de losse hand trekt, dus moet ik op zoek gaan naar andere oplossingen en voorwerpen die als statief kunnen dienen. De blurry foto’s geven het chaotische weer, de trillingen van de graafwerken. Het grootste deel van de tijd, ’s avonds, ’s nachts, weekend…. liggen de meeste wegenwerken stil en is het er chaotisch en desolaat. Ook dit wil ik aan bod laten komen in mijn documentaire over de verdwenen wegen.
Voorlopig plaats ik een zeer ruime selectie op het internet, maar het ligt wel in mijn bedoeling om een ruime selectie af te drukken en tentoon te stellen.
Geheel terzijde, maar absoluut dringend! … wishlist : Canon D60 (of iets in die aard)
De foto’s gemaakt met een Nikon D40x zijn jammer genoeg veel te veel gekorreld…
Nieuwjaar in Gaza is een rechtstreekse opvolger van mijn werk uit het 1ste semester. In de reeks palmbomen had ik geexperimenteerd met een boormache op multiplex. Toevallig zag ik enkele dagen later een foto in de krant van witte-fosfor-bommen in Gaza. Dit leek qua textuur heel erg op het effect dat ik bekomen had met de boormachine. En als klap op de vuurpijl - ok ok, flauwe woordspeling ;)- stonden er palmbomen op de voorgrond…! Het rookgordijn van de witte fosfor zag er op de foto bijna uit als vuurwerk, iets wat ook gezegd werd over mijn palmbomen. Maar het was een gruwelijk bloedbad daar in Gaza, en dus wou ik ook dat het er uitzag als een bloedbad, vandaar de rode kleur en het ‘bad’ onderaan. Het was ook de bedoeling om te experimenteren met verschillende drukken boven op elkaar, maar een eerste test gaf een te vuil resultaat. Dit werk wordt nog vervolgd.
Deze omgekeerde blokkentoren is een rechtstreeks vervolg op een aantal werken uit het 1ste semester. Ik maakte toen enkele pasteltekeningen en een houtsnede met een gecrasht miniatuurvliegtuig als onderwerp. De MDF-plaat die ik gebruikte voor blokkentoren stond al enkele jaren in mijn garage en nodigde door zijn formaat uit tot het maken van een vliegtuigcrash in een toren. Ik maakte een snelle waarnemingstekening in potlood op de plaat en begon vrij bruut te snijden in de plaat. De plaat was langs 1 zijde beschilderd, waardoor de MDF een beetje dezelfde stugheid kreeg als de multiplex die ik eerder gebruikte. Op deze manier zaten er vrij veel fouten in het snijwerk. Nadien verfijnde ik de lijnvoering door alles wat ik met potlood had getekend ook weg te snijden, inclusief de fouten, waardoor het werk veel gevoeliger werd.
Uiteindelijk vond ik de idee van het vliegtuig iets te veel voor de hand liggen dat ik dat maar weggelaten heb. Dat het werk ondersteboven getoond wordt is een toevalligheid die achteraf pas gekomen is.
