Nog steeds proberen heel wat jonge kunstenaars de toeschouwer te shockeren. Maar wat valt er nog te shockeren? En waarom zou ik als toeschouwer of koper geshockeerd willen worden?
Van kunst verwacht ik dat ze mij raakt en mij verwondert. Shockeren en raken, dat is iets heel anders. Raken gaat uit van iets positiefs, maar vraagt van de kunstenaar meer dan een gemakkelijk concept, meer inzet, meer oefening, meer vakmanschap. Hoog tijd voor de anti-shock.

Het lijkt wel een trend te worden: elke dag een nieuw stukje kunst.
Kamagurka maakte in 2008 voor elke dag een nieuw schilderij. De Ijslander Ólafur Arnalds maakte één track per dag: een combinatie van piano, strijkers en electronica. Geen 366 tracks op ‘Found Songs‘, wel 7 nummers die als geheel het niveau van een conceptalbum overstijgen. Ólafur Arnalds had precies één week nodig voor het maken van de composities en ruwe opnames van dit album. Deze uitdaging was door iedereen te volgen via Twitter en Flickr. Dat Ólafur Arnalds ondanks en wellicht ook dankzij deze tijdsbeperking een bloedmooi album maakt is geen toevalstreffer, maar getuigt zeker van talent. Dankzij een vriendschapsverzoek van Erased Tapes Records vorige week, is dit voor mij alvast de muzikale ontdekking van het jaar.
En dan is het de Kamalmanak (haast nog lastiger om uit te spreken dan Ólafur Arnalds). Het idee kwam van Marc Coucke, Kamagurka is de uitvoerder. Vandaag mocht ik het boek inkijken. Het heeft me ongeveer anderhalf uur zoet gehouden. En het moet gezegd worden: Dat Kamagurka ondanks en wellicht ook dankzij deze tijdsbeperking een schitterend boek maakt is geen toevalstreffer, maar getuigt zeker van talent. Maar net zoals bij de collectie dagelijkse foto’s van Auggie in de film Smoke heb ik in dit geval de indruk dat het precies het geheel is dat de onderdelen een meerwaarde geeft. Naast het boek worden de schilderijen ook individueel voor een aardige cent verkocht. In hoeverre koop je dan een deel of betaal je mee voor het geheel? De tentoonstelling loopt nog tot 24 november 2009 in de Latemse Galerij, mij mogen ze daar binnenkort zeer zeker verwachten.
Productiviteit en creativiteit mogen dan wel verschillende woorden zijn, zowel Ólafur Argunalds als Kamagurka weten ze perfect te combineren en dat is op z’n minst gezegd zeer bewonderenswaardig.

In Düsseldorf loopt nog tot 10 mei een tentoonstelling rond Sonic Youth : Sensational Fix. Daar hoort ook een boek bij en een recentie in De Witte Raaf.

Sonic Youth is al jaar en dag een van m’n favoriete bands. Een half leven geleden zag ik ze vanop de eerste rij op Pukkelpop. Kim Gordon was een ferm wijf en de muziek was crazy, tegendraads, zalig imperfect en compleet onsaai. En dat vind ik nog steeds. Na de 20ste draaibeurt in een week vind ik “Goo” nog steeds beter worden. Misschien ben ik er gewoon aan verslaafd. Dat ook.
Maar goed, ik doe weer iets waar ik heel goed in ben: afwijken, alvorens ik goed en wel begonnen ben. In de recentie in De Witte Raaf stonden enkele interessante zinnen. Zinnen die bewijzen dat de tekst van Benjamin Walter ‘Het kunstwerk in het tijdperk van zijn technische reproduceerbaarheid’ nog steeds brandend actueel is. En néé, beste Erwin en Bram, ik ben niét aan het slijmenof mauwvegen of wat dan ook! ;-)
“De groep uit New York maakt ontregelde, in eerste instantie onbeluisterbare gitaarmuziek, die toch door allerlei strategieën met de mainstream verbonden is - en dus met de wereld van de populaire cultuur, de reclame, de celebrities en het consumentisme. Een van die strategieën is de onophoudelijke relatie van hun werk met de wereld van de contemporaine beeldende kunst.” …. (veel blablabla)…. “Daarbij stelt zich natuurlijk de vraag of Sonic Youth met het herhaaldelijk gebruik van ‘hoge kunst’ als verpakking voor een commercieel product, deze kunst niet recycleert en degradeert - of alleszins muteert. Wat betekent het eigenlijk voor (bijvoorbeeld) een schilderij van Richter als het niet langer in een museum te zien is of in een monografie, maar in de koopjesbakken van de Free Record Shop?”
Als Benjamin Walter nog had geleefd, hij had het zelf geschreven. Ik mis enkel nog het woord ‘auratisch’ in de tekst. En nee (of ja!), ik haalde Goo - mét tekening van Raymond Pettibon - voor 4,95 euro -5 voor 20 euro - uit de koopjesbakken van Fnac.
Ik kocht voor de muziek. En misschien, op een dag, google ik Raymond Pettibon wel eens ;-)