Stel u voor: een interessant museum belt je op en vraagt je om voor hen een voorstel uit te werken voor een nieuwe site. Meer nog, ze willen ook dat je een voorstel bedenkt voor een algemene interactieve KIOSK. Een KIOSK die al dan niet gebaseerd is op die site. En die ze hoofdzakelijk zullen gebruiken tijdens een tijdelijke tentoonstelling. Het systeem is een grote LCD tv met touch screen. Belangrijke opmerking hierbij is dat je qua vormgeving moet vertrekken vanuit hun bestaande ‘huisstijl’.
Ziehier één van de opdrachten voor het aterlier Web en Interactief Design aan de KASK.

De keuze was vrij snel gemaakt. Ik bezocht al eerder het psychiatrisch museum Dr. Guislain en zowel de thematiek als de sfeer die er hangt intrigeren mij. Hedendaags kunstencentrum Netwerk in Aalst was de andere optie. Een korte blik op beide websites was echter doorslaggevend: de website van museum Dr. Guislain is een vette kluif!

Op zaterdag 9/10 - tijdens het openingsweekend van STAM - bezocht ik het museum. De dag voordien was de tentoonstelling ‘Het gewichtige lichaam - Over dik, dun, perfect of gestoord’ van start gegaan. Het nieuwsberichtje op de homepage van www.museumdrguislain.be was weinig uitnodigend, maar het twee pagina’s groot artikel in De Morgen klonk veel belovend.

De verwachtingen werden ingevuld. Het gewichtige lichaam bleek een boeiende, hedendaagse tentoonstelling waarbij het thema ruim benaderd wordt en historisch gekaderd. Ronkende namen als James Ensor, Marcel Broodthaers en Cindy Sherman. Sterke fotografie. Prenten. Video’s. Installaties. Heiligenbeelden. Dat laatste iets te veel naar mijn zin, maar wel passend in het verhaal. Alles is voorzien van een korte, passende info per kunstwerk. Te veel om alles te lezen als je het hele museum ietwat grondig wil bezoeken. De werken staan of hangen vrij dicht bij elkaar, dit liet mij misschien ook iets te weinig stilstaan bij de dingen. Ook werkt het geluid soms storend als je andere dingen bekijkt. De ruimte vind ik dan ook niet helemaal geschikt voor het tentoonstellen van hedendaagse kunst, ook al doordat er enkel gericht kunstlicht aanwezig is.

En dan was er ook de tentoonstelling over Petrus Jozef Triest. Ik loop niet echt wild van religieuze figuren, en bijgevolg liep ik snel weer buiten. Mooie portretten van Jaques Sonck, dat wel.

De permanente collectie is eveneens zeer uitgebreid. Drie luiken worden behandeld: geschiedenis, fotografie en outsiderskunst. Het gebouw maakt deel uit van de collectie, wat voor een authentieke en unieke sfeer zorgt. Helaas vind ik er iets te weinig verhaal in terug. Een bezoek met gids zou een openbaring kunnen zijn. De bewegwijzering kan soms beter. Zo loop je vanuit de linkse zaal van de wisselende collectie door in deel II van de geschiedenis van de psychiatrie. Dit staat niet aangegeven en geeft een nogal rommelige indruk. Deze indruk wordt nog versterkt door de foto’s van Stefan Vanfleteren en Michiel Heyndrickx die ophangen tussen de geschiedenis-objecten en niet echt in het oog springen.

In deel II van de geschiedenis van de psychiatrie bevinden zich ook twee kiosken met psychologische testjes. Na drie rondjes doorheen het museum met zijn met ouderwetse linoleum beklede trappen was er eindelijk eentje vrij. De testen zijn wetenschappelijk onderbouwd, maar de touchscreen interface is vrij statisch, dateert uit 2004-2005, oogt bijgevolg verouderd en beschikt over te kleine knoppen. Ook leuk en niet echt toonbeeld van moderniteit zijn de gastenboekjes met vragen als ‘Wat is normaal’ en ‘Wat vind je van de testen’.

Aan de overzijde van het gebouw bezocht ik ook nog de zeer illustratieve dagboektekeningen van Bobby Baker en outsiderskunst, waar ik me even op reis in een Oosterse souk waande.

En dan was het tijd om in de zeer rustgevende binnentuin - bevolkt door psychiatrische patiënten - te genieten van het zonnetje en een koffie.

Nog steeds proberen heel wat jonge kunstenaars de toeschouwer te shockeren. Maar wat valt er nog te shockeren? En waarom zou ik als toeschouwer of koper geshockeerd willen worden?
Van kunst verwacht ik dat ze mij raakt en mij verwondert. Shockeren en raken, dat is iets heel anders. Raken gaat uit van iets positiefs, maar vraagt van de kunstenaar meer dan een gemakkelijk concept, meer inzet, meer oefening, meer vakmanschap. Hoog tijd voor de anti-shock.

Het lijkt wel een trend te worden: elke dag een nieuw stukje kunst.
Kamagurka maakte in 2008 voor elke dag een nieuw schilderij. De Ijslander Ólafur Arnalds maakte één track per dag: een combinatie van piano, strijkers en electronica. Geen 366 tracks op ‘Found Songs‘, wel 7 nummers die als geheel het niveau van een conceptalbum overstijgen. Ólafur Arnalds had precies één week nodig voor het maken van de composities en ruwe opnames van dit album. Deze uitdaging was door iedereen te volgen via Twitter en Flickr. Dat Ólafur Arnalds ondanks en wellicht ook dankzij deze tijdsbeperking een bloedmooi album maakt is geen toevalstreffer, maar getuigt zeker van talent. Dankzij een vriendschapsverzoek van Erased Tapes Records vorige week, is dit voor mij alvast de muzikale ontdekking van het jaar.
En dan is het de Kamalmanak (haast nog lastiger om uit te spreken dan Ólafur Arnalds). Het idee kwam van Marc Coucke, Kamagurka is de uitvoerder. Vandaag mocht ik het boek inkijken. Het heeft me ongeveer anderhalf uur zoet gehouden. En het moet gezegd worden: Dat Kamagurka ondanks en wellicht ook dankzij deze tijdsbeperking een schitterend boek maakt is geen toevalstreffer, maar getuigt zeker van talent. Maar net zoals bij de collectie dagelijkse foto’s van Auggie in de film Smoke heb ik in dit geval de indruk dat het precies het geheel is dat de onderdelen een meerwaarde geeft. Naast het boek worden de schilderijen ook individueel voor een aardige cent verkocht. In hoeverre koop je dan een deel of betaal je mee voor het geheel? De tentoonstelling loopt nog tot 24 november 2009 in de Latemse Galerij, mij mogen ze daar binnenkort zeer zeker verwachten.
Productiviteit en creativiteit mogen dan wel verschillende woorden zijn, zowel Ólafur Argunalds als Kamagurka weten ze perfect te combineren en dat is op z’n minst gezegd zeer bewonderenswaardig.

In Düsseldorf loopt nog tot 10 mei een tentoonstelling rond Sonic Youth : Sensational Fix. Daar hoort ook een boek bij en een recentie in De Witte Raaf.

Sonic Youth is al jaar en dag een van m’n favoriete bands. Een half leven geleden zag ik ze vanop de eerste rij op Pukkelpop. Kim Gordon was een ferm wijf en de muziek was crazy, tegendraads, zalig imperfect en compleet onsaai. En dat vind ik nog steeds. Na de 20ste draaibeurt in een week vind ik “Goo” nog steeds beter worden. Misschien ben ik er gewoon aan verslaafd. Dat ook.
Maar goed, ik doe weer iets waar ik heel goed in ben: afwijken, alvorens ik goed en wel begonnen ben. In de recentie in De Witte Raaf stonden enkele interessante zinnen. Zinnen die bewijzen dat de tekst van Benjamin Walter ‘Het kunstwerk in het tijdperk van zijn technische reproduceerbaarheid’ nog steeds brandend actueel is. En néé, beste Erwin en Bram, ik ben niét aan het slijmenof mauwvegen of wat dan ook! ;-)
“De groep uit New York maakt ontregelde, in eerste instantie onbeluisterbare gitaarmuziek, die toch door allerlei strategieën met de mainstream verbonden is - en dus met de wereld van de populaire cultuur, de reclame, de celebrities en het consumentisme. Een van die strategieën is de onophoudelijke relatie van hun werk met de wereld van de contemporaine beeldende kunst.” …. (veel blablabla)…. “Daarbij stelt zich natuurlijk de vraag of Sonic Youth met het herhaaldelijk gebruik van ‘hoge kunst’ als verpakking voor een commercieel product, deze kunst niet recycleert en degradeert - of alleszins muteert. Wat betekent het eigenlijk voor (bijvoorbeeld) een schilderij van Richter als het niet langer in een museum te zien is of in een monografie, maar in de koopjesbakken van de Free Record Shop?”
Als Benjamin Walter nog had geleefd, hij had het zelf geschreven. Ik mis enkel nog het woord ‘auratisch’ in de tekst. En nee (of ja!), ik haalde Goo - mét tekening van Raymond Pettibon - voor 4,95 euro -5 voor 20 euro - uit de koopjesbakken van Fnac.
Ik kocht voor de muziek. En misschien, op een dag, google ik Raymond Pettibon wel eens ;-)