In Düsseldorf loopt nog tot 10 mei een tentoonstelling rond Sonic Youth : Sensational Fix. Daar hoort ook een boek bij en een recentie in De Witte Raaf.

Sonic Youth is al jaar en dag een van m’n favoriete bands. Een half leven geleden zag ik ze vanop de eerste rij op Pukkelpop. Kim Gordon was een ferm wijf en de muziek was crazy, tegendraads, zalig imperfect en compleet onsaai. En dat vind ik nog steeds. Na de 20ste draaibeurt in een week vind ik “Goo” nog steeds beter worden. Misschien ben ik er gewoon aan verslaafd. Dat ook.
Maar goed, ik doe weer iets waar ik heel goed in ben: afwijken, alvorens ik goed en wel begonnen ben. In de recentie in De Witte Raaf stonden enkele interessante zinnen. Zinnen die bewijzen dat de tekst van Benjamin Walter ‘Het kunstwerk in het tijdperk van zijn technische reproduceerbaarheid’ nog steeds brandend actueel is. En néé, beste Erwin en Bram, ik ben niét aan het slijmenof mauwvegen of wat dan ook! ;-)
“De groep uit New York maakt ontregelde, in eerste instantie onbeluisterbare gitaarmuziek, die toch door allerlei strategieën met de mainstream verbonden is - en dus met de wereld van de populaire cultuur, de reclame, de celebrities en het consumentisme. Een van die strategieën is de onophoudelijke relatie van hun werk met de wereld van de contemporaine beeldende kunst.” …. (veel blablabla)…. “Daarbij stelt zich natuurlijk de vraag of Sonic Youth met het herhaaldelijk gebruik van ‘hoge kunst’ als verpakking voor een commercieel product, deze kunst niet recycleert en degradeert - of alleszins muteert. Wat betekent het eigenlijk voor (bijvoorbeeld) een schilderij van Richter als het niet langer in een museum te zien is of in een monografie, maar in de koopjesbakken van de Free Record Shop?”
Als Benjamin Walter nog had geleefd, hij had het zelf geschreven. Ik mis enkel nog het woord ‘auratisch’ in de tekst. En nee (of ja!), ik haalde Goo - mét tekening van Raymond Pettibon - voor 4,95 euro -5 voor 20 euro - uit de koopjesbakken van Fnac.
Ik kocht voor de muziek. En misschien, op een dag, google ik Raymond Pettibon wel eens ;-)