“En daarmee ontwikkelt ‘t iets dat niets of niemand anders in die mate heeft: oogwit! Veel oogwit. Dat vergemakkelijkt het om te spreken met een blik. Angst, verliefdheid, woede, goesting, jaloezie… het zit er allemaal in, in dat wit. Wat een gemak. Te kunnen lonken naar een ander.”

Dit stukje uit Godverdomse dagen op een godverdomse bol van Dimitri Verhulst is een beetje in m’n achterhoofd blijven hangen.
Ook in Waarom mannen en vrouwen met hun lichaam zeggen wat ze eigenlijk niet willen vertellen van Allan & Barbara Pease wordt er kort gesproken over oogwit als communicatiemiddel:

“Mensen zijn de enige primaten die oogwit (sclera) hebben - de ogen van apen zijn volkomen donker. Het wit van de ogen heeft zicht ontwikkeld als een communicatiemiddel dat anderen in staat stelde om te zien in welke richting iemand keek - richting is namelijk gekoppeld aan emotie. Vrouwen kunnen beter emoties herkennen dan mannen, en het feit dat vrouwen meer oogwit hebben dan mannen staat daar zeker mee in verband. Apen hebben geen oogwit. Als ze gaan jagen, kan een prooi daardoor niet zien of hij door hen is opgemerkt, wat voor apen hun kans op succes vergroot.”

Ik vraag me af wat het effect zou zijn als ik op foto’s en filmpjes het oogwit van mensen (die een duidelijke emotie tonen) wegwerk. In welke mate verdwijnt de blik en de emotie?

Een eerste test in photoshop laat al meteen merken dat het niet zo eenvoudig is om mensen een natuurlijk uitziende apenogen te geven. Maar oefening baart wellicht kunst.